380 V hoog-impedantie enkelfasig aardingsfouttest

I. Voorbereiding vóór de test

II. Testprocedure

Stap 1: Bepalen van de aard van de fout Met een 500 V isolatieweerstandsmeter wordt afzonderlijk de isolatieweerstand van de driefasenkabel ten opzichte van aarde gemeten; de weerstand van alle drie fasen ten opzichte van aarde bedraagt nul. De drie fasen werden opnieuw getest met een multimeter. De weerstandswaarden van fase A, B en C ten opzichte van aarde bedroegen allen ongeveer 10 kΩ, terwijl de tussenfase-test tussen A en B 600 Ω opleverde. Aanvankelijk werd geconcludeerd dat er sprake was van een kortsluitingsfout tussen fase A en B.

Stap 2: Voorlopige foutlocatie

Gebruik eerst de WL20-golfweerkaatsingsmethode met laagspanningspuls om de volledige lengte van de drie fasen van de kabel te testen. De lengte van de drie fasen is ongeveer 165 m;

In eerste instantie werd vastgesteld dat er een hoogohmige storing was tussen de fasen A en B. Er werd een spanning van 7 kV aangelegd op de fasen A en B. Nadat het foutpunt was doorgeslagen, werd de stroompulsgolfvorm verzameld, zoals weergegeven in de onderstaande figuur. De golfvorm was duidelijk cyclisch en de afstand tot de fout bedroeg 162 m.

Stap 3: Vind het kabelpad

Stap 4: Bepaal nauwkeurig het foutpunt. De totale lengte van de kabel, gemeten met behulp van een laagspanningspuls, bedraagt 165 meter, en de testlengte op basis van de pulsstroomgolfvorm is 162 meter. De locatie van de fout is in grote lijnen consistent met de totale lengte van de kabel, en het foutpunt bevindt zich aan het uiteinde van de kabel. 2. Er werd een hoogspanningspuls van 7 kV toegepast op de defecte fase, en een pinpointmeter (PP20) bereikte het uiteinde om het punt vast te leggen. Aangezien het uiteinde van de kabel zich bevond in de hoek tussen de eerste en tweede verdieping van het woongebouw, werd het punt eerst vastgelegd op de eerste verdieping. Er bleek dat het geluid van de foutontlading uitging in de buurt van de hoek op de eerste verdieping. Het akoestisch-magnetische tijdsverschil was het kleinst, en het ontlaaggeluid in de hoofdtelefoon het luisterbaarst. Het kleinste akoestisch-magnetische tijdsverschil bedroeg 2,9 ms, en de pinpointing was succesvol.

III. Test samenvatting

1. Bij deze fouttest is de verkregen golfvorm relatief ideaal. De driedraads-testgolfvorm over de volledige lengte aan de testzijde is in grote lijnen identiek aan de interfasiale testfoutgolfvorm, en kan daarom worden bevestigd als een eindfout.
2. Op het vaste punt bedraagt het minimale akoestisch-magnetische tijdsverschil 2,9 ms; het geluid is duidelijk hoorbaar en de afstand is consistent, waardoor uiteindelijk wordt bevestigd dat deze plek het foutpunt is.